Keşke Yalnız Bunun İçin Sevmeseydin Beni

Sevilmemek, bir kalpte sığıntı hissetmek, hatta yerinin bile bulunmadığını düşünmek üzerine sayfalarca yazabilirim. Biraz üzücü çünkü sevilmek üzerine yazabilirdim. Tamam benim yüzüm hiç gülmedi ama çok güzel sevildim ulan be, diyebilirdim. Diyemedim…

Bu tek kelimelik cümlenin altında ne kadar eziliyorum bilemezsiniz. Yazarken değil ama sözcük ağzımdan çıkarken bile bir parçamı da götürüyor içimden. Diyemedim, istedim ama yapamadım. Çaresizlik akıyor sanki her yerinden. En azından bana öyle geliyor.

Her yerden sevgi temin edilebilir iyi ya da kötü. Kardeşten alırsın, arkadaştan, aileden, sevgiliden… Ama kim seni sevsin istediysen ve o sevmediyse elindeki sevgiyle idare edebilmek, o olgunluğa erişebilmek hayli zor. Ben erişememişim mesela. Kimden görmediysem eksik kalmışım. Eksik büyümüşüm, eksik yaşamışım ve devam ediyorum bu şekilde yaşamaya.

İlk yazımda birkaç soru için ‘insanı derin derin düşüncelere daldırır bu sorular’ demiştim. Ne aptalım, daha zor onlarca soru sordum ki kendime. “Sevilmeyecek kadar kötü müyüm?, Sevilmeyecek kadar çirkin miyim?” Cevaplarını kimde bulacağımı bilmediğim sorular. Kendime sorduğumda aldıklarım çok acımasız. Canımı acıtacak kadar. Bu noktada ‘Sorun bende değil ki, kalpsiz onlar!’ diyerek kendimi kurtarmam gerekiyor bu buhrandan. Yapamıyorum, bayılıyorum iğneyi de çuvaldızı da kendime batırmaya. Kalpsiz olsa başkasını da sevemezdi ki. Bilmem ki. Bilmem…

Cemal Süreya’nın “Keşke Yalnız Bunun İçin Sevseydim Seni” diye bir şiiri var. Sevgimi bir sebebe bağlasaydım ve onu kaldırdığımda seni sevmeyi de bırakabilseydim diyor. Sevgisizlik de bende böyle deme isteği uyandırıyor. Keşke yalnız bunun için sevmeseydin beni diyebilmek istiyorum. Bir sebebi olsaydı, ben onu ortadan kaldırsaydım ve bitseydi. Sevginizi bana layık görebilseydiniz keşke. Bunu hak edebilecek bir şey yapabilseydim. Ya da büyük bir beyin travması geçirsem. Bunun suçunu kendimde aramayı bırakabilecek kadar değiştirse karakterimi. Ölmeyeyim ama ya nolur, daha yaşanacak çok yıllarım var bence.

Daha da yazarım ama herkesin sevilmeyişiyle ilgili bir yarası vardır muhakkak. Ne sızlatmak isterim ne kanatmak. Aman sevilmeyelim be biz de, ne var? İçimiz dışımıza çıkana kadar ağlar, iki üç gün paşalar gibi depresyonumuza girer çıkarız. Bu durum kronik bir hal de alabilir pek tabii. Sevilmemişiz anasını satayım, bu mu koyacak?

Kim bilir, belki o olgunluğa erişir elimizdeki sevgiyle boşluğu doldurur ve yetiniriz. Ama keşkeler biter mi bilemiyorum. Çok ağır kelimelerden biri de bu ‘keşke’ galiba. Özlem ya da pişmanlık anlatır yazıyor anlamına bakınca. Safi acı anlatıyor aslında. Keşke… Keşke annem beni sevseydi, keşke sen beni sevseydin, keşke…

“İkinci bir parıltı var senin bakışlarında

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.”