Nasıl Anlatsam?

Nasıl anlatsam? İçimde bir umutsuzluk yumağı var. Büyürken enerjimi, hevesimi, kısacası kendimde iyi olarak gördüğüm ne varsa kemiriyor. Sebebini sorgulamıyorum hiç. Oraya girersem çıkamam gibi geliyor. Birden çok şey var, orası belli. Sanki neye odaklansam altındaki çürük temeli görüp daha da dibe çökeceğim. Öyle bırakıyorum. Öylesine bırakıyorum.

Nasıl anlatsam? İçimde bir kaos var. Sanki herkes konuşuyor. Sonra bir an oluyor, sanki herkes susuyor. Sessizliğin çok ağır bir yükü var. İçimde kocaman bir sessizlik taşıyamayacağımı hissediyorum. Taşıyabildiğimi gördükçe kendime şaşırıyorum. Öyle şaşırıyorum. Öylesine…

Nasıl anlatsam? İçimde küçücük bir kız çocuğu var. Parmağı kesildi diye saatlerce hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Annesinin önüne oturup “Hadi saçlarımı tara anne!” diyerek arsızca ilgi istiyor. İnanılmaz sinirli, her şeye kızıyor. Ağzı bozuk biraz hoşuna gitmeyen şeye küfrü yapıştırıyor. O kaosun içinde öyle bakıyor sadece. Öylesine…

Nasıl anlatsam? İçimde kocaman bir kadın var. Bütün kemikleri tek tek kırılıyormuşçasına canı acıyor, gıkı çıkmıyor. Muzip bir kadın bu, çok fazla gülüyor. İlgi beklemiyor, takdir beklemiyor, ne verilirse onu alıp kocaman bir sevgiye dönüştürüyor. Çok güçlü bir kadın var içimde. Öyle güçlü. Öylesine…

Nasıl anlatsam? Bir anne var içimde. Şefkatle bakıyor hayatına dokunduğu herkese. Ağladığını belli etmiyor, hep içine ağlıyor. Yemekler yapıyor, tatlılar yapıyor. Sanki dünyadaki bütün acıyı o yemekler götürecekmiş gibi, öyle özenle. Bir uğraş veriyor, ne için olduğunu bilmediği. Öyle düşünüyor boşluğa dalıp dalıp. Öylesine…

Nasıl anlatsam? Bir baba var içimde. Hepsini korumak istiyor ama bacaklarında derman kalmamış. Bu onu kahrediyor. Bu kadar zaman güçlü durmak zorunda kalmak onu çok yıpratmış. Güçsüz değil ama daha fazla güçlü kalamıyor. Öyle yorgun, öylesine…

Nasıl anlatsam? Bir Melike var içimde. Herkesin, her şeyin ortasında kalmış. Nereye gitse bir başkası duruyor karşısında. Kaçamıyor, kalamıyor. Başı ellerinin arasında kendini korumaya çalışıyor. Adım atacak yeri kalmamış. Etrafını bir karamsarlık sarmış, bir umutsuzluk, bir hüzün. Nefes alamıyor, ahraz, âmâ… Uzatmış ellerini ve birinin tutmasını bekliyor. Öyle bekliyor, öylesine…

Şimdi ben size bunları nasıl anlatsam ki? Nasıl anlatsam?